Kemasukan awal kanak-kanak Kurang Upaya

Kemasukan awal kanak-kanak Kurang Upaya

Semasa ia adalah benar bagi Semua kanak-kanak pendidikan awal dan usaha-usaha pembangunan pergi jauh untuk Memperkasa dewasa yang sihat dan ditunaikan, ini terutama digunakan untuk kanak-kanak Kurang Upaya. Walaupun lebih banyak pendedahan kepada risiko-risiko pembangunan, kanak-kanak Kurang Upaya sering mempunyai akses yang mencukupi kepada program arus perdana dan perkhidmatan. Masalah yang berpunca dari dasar kerajaan yang tidak mencukupi, sikap negatif dan kekurangan akses fizikal menjadikan situasi mencabar lebih sukar. Jika kanak-kanak ini dan ibu bapa mereka tidak disediakan dengan intervensi awal yang sesuai dan tepat pada masanya, sokongan dan perlindungan, mungkin terdapat kesan-kesan jangka panjang yang teruk, kemiskinan meningkat dan pengecualian yang mendalam.

Semua kanak-kanak memerlukan sokongan untuk mencapai potensi mereka sepenuhnya, termasuk ibu bapa, main dan usaha-usaha pendidikan, untuk membangunkan kemahiran sosial, bahasa, dan keupayaan fizikal dan kognitif. Ramai kanak-kanak Kurang Upaya juga memerlukan perubatan, terapi dan klinikal intervensi awal, yang Bangsa-Bangsa Bersatu telah mengisytiharkan hak. Tiga tahun pertama kehidupan seorang kanak-kanak adalah kritikal dalam membangunkan ciri-ciri penting untuk pertumbuhan masa hadapan dan bagi orang-orang Kurang Upaya adalah tetingkap masa Bilakah risiko kecacatan pada masa hadapan dapat dikurangkan. Ini adalah apabila perkongsian dan rujukan proses boleh dibentuk dengan klinik-klinik kesihatan dan pembekal perkhidmatan orang Kurang Upaya. Di rumah, ilmu dari kursus pekerja sokongan peribadi yang membantu mengenal pasti kanak-kanak yang akan mendapat manfaat daripada bantuan luar lagi. Kumpulan bantu diri dan organisasi boleh dipermudahkan bagi ibu bapa untuk berkongsi maklumat dan mendapatkan latihan manakala ruang yang disediakan untuk kanak-kanak untuk bermain.

Kemasukan awal kanak-kanak boleh digalakkan dengan meningkatkan akses kepada pelbagai organisasi dan konteks komuniti, menggunakan pelbagai pendekatan pengajaran menggalakkan penglibatan dalam permainan dan aktiviti, terutamanya semangat kekitaan, dan menyokong pembangunan pembelajaran. Ia memerlukan anjakan asas sikap oleh masyarakat, memastikan sekolah memupuk, mengalu-alukan persekitaran dan guru-guru yang mempunyai latihan yang mencukupi dan sokongan untuk menggalakkan setiap kanak-kanak untuk mencapai potensi mereka sepenuhnya. Termasuk persekolahan prasekolah dan rendah memerlukan tambahan pelaburan dalam kemudahan yang boleh diakses, fleksibel pengajaran kaedah dan sumber-sumber pendidikan, yang akhirnya memberi manfaat kepada semua kanak-kanak.

Semasa sistem intervensi awal adalah sangat diserpihkan dengan ibu bapa dalam masyarakat luar bandar sering mempunyai perjalanan jarak jauh untuk mencapai sokongan dari kanak-kanak di hospital-hospital atau sekolah-sekolah yang khusus. Tidak ada hari usaha untuk mengintegrasikan Perkhidmatan sokongan yang banyak (Kesihatan, pendidikan, pertuturan dan bahasa, ahli terapi, dll) supaya licin peralihan kepada sistem sekolah. Dengan Majlis Perbandaran dan Lembaga-Lembaga sekolah yang berkongsi tanggungjawab, akan ada cabaran komunikasi terbuka dan menghakis territorialism tetapi juga potensi yang besar untuk membuat perbezaan yang berkekalan untuk kanak-kanak, keluarga mereka dan sistem sekolah keseluruhannya. Guru-guru yang rendah tanpa latihan pembangunan yang khusus boleh dibantu oleh para pendidik untuk Kolej awal kanak-kanak yang bekerja dengan pendekatan inklusif ini. Bukti mencadangkan termasuk, intervensi awal yang berasaskan keluarga dengan fokus jangka panjang ketara mengurangkan bilangan kanak-kanak dalam Program Pendidikan Khas kemudian di sekolah dan membolehkan kanak-kanak Kurang Upaya sepanjang hayat untuk menjadi lebih bahagia, lebih produktif ahli masyarakat.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *